Subide,subide a modiño ata o cumio do monte Breamo,sentar no asfalto e contemplade os xogos de parellla da terra co mar,deixar que a grandiosidade da pequena ermida románica vos faga sentir minúsculo cando das as voltas que manda a tradición...aproveitade o sol do serán de setembro que quere agocharse detras da Torre de Hércules antes de tempo; remata o verán, sí, pero vos quero seguir vendo,non aturo pensar que non vou lembrarvos, pregúntome cómo darvos unha aperta...volvendo a vernos, iso farei.